Henk Soens beklom Mount Pisco met de rugzak

Hallo allemaal !

Ik schrijf dit artikel ter ere van mijn goeie vriend Stéphane Lauwerier, die jammer genoeg recent overleden is.

Op de VRT hebben ze in het programma De Rugzak in Peru de Nevado Pisco beklommen, na eerst te acclimatiseren op stukken van de Cordillera Huayhuash.  Ik heb het geluk gehad om samen met mijn vriend Stéphane en enkele andere ervaren bergbeklimmers in anderhalf jaar tijd een 3-tal trektochten te kunnen doen.  Eerst in Marokkko de Jbel M’Goun (4 071 m), daarna in Papua New Guinea de Mount Wilhelm (4 509 m), na eerst de legendarische Kokoda Trail afgewerkt te hebben.  Dat was in 2001, er waren toen 77 klimmers.

Ik was toen behoorlijk sportief, want lid van de (even legendarische) wielerclub de Biesttrappers…. Desondanks heb ik toch “mijn peer gezien…” tijdens deze trektochten.

Wat de Peru trektocht (Cordillera Huayhuash + Nevado Pisco) betreft wil ik graag met jullie enkele korte herinneringen delen.

Terug naar juli 2002: we hadden behoorlijk goedkoop (500 euro naar Lima heen en terug) een vliegtuigreis kunnen boeken en kwamen er met onze rugzak ’s avonds laat toe. Dan enkele uren wachten op een bus naar het bergdorp Huaraz (3052 m). ‘s Anderendaags vertrokken we naar Chiquiàn, de officiële startplaats van de Huaywash-trekking. Daar kregen we al direct te maken met de eerste symptomen van lichte hoogteziekte, nl. hoofdpijn.

Eerst enkele ezels gehuurd en een gids gezocht. De trektocht duurde ongeveer 12 dagen, dus moesten we ook proviand voor onszelf en de broodjes voor de ezels aankopen.  En dan klimmen, hoger en lager, steeds tussen de 3 000 en 5 000 meter. De eerste dag konden we nog ons tentje opslaan in een bergdorpje.  Ook de tweede dag was er nog een tocht door een dorpje, maar dat was het dan.  De rest van de tocht enkel lama’s en een uitzonderlijke keer een visser gezien die ons toen de heerlijkste gebakken forel van ons leven voorgeschoteld heeft ’s avonds.  Ergens nog midden de tocht belandden we nog in een bergdorpje op 5-6 dagreizen verwijderd van de bewoonde wereld. Stel je voor dat je je been breekt of nog erger, een appendicitis of zo krijgt…  Einde verhaal… Maar ondertussen: rondduinen in de prachtigste natuur die je je kan voorstellen (Zwitserland maal drie) en helemaal alleen. Geen toeristen, geen hotels, alleen vogels en af en toe lama’s.  Enorm grote azuurblauwe meren, overal besneeuwde hoge bergen en… stilte.  Opstaan bij het ochtendgloren, snel wat koffie zetten, een kort ontbijt en verder trekken.

Drinken: gewoon je fles in de beek laten vollopen. Eten: ’s morgens een broodje, jawel dezelfde van de ezels, gekocht op dag 1.  Overdag nootjes en soms droogvoeding, spaghetti of macaroni, verwarmd met water op een gasvuurtje.   Elke dag verder en verder, doorheen dat wondermooie landschap. Eén keer heb ik enorm geluk gehad: de 3^de dag. Ik had de afwas gedaan aan een stromend bergriviertje en was met mijn klikken en mijn klakken in de rivier gevallen. Probleem: mijn bergschoenen waren door en door nat ! Het was erg koud natuurlijk dus die morgen had ik een groot probleem. Maar wat had ik bij ?  Inotyol zalf ! Mijn voeten ermee volledig ingesmeerd en zo in mijn natte schoenen. De zinkoxidezalf legde een waterafstotende laag op mijn huid zodat ik tegen de namiddag alweer droge voeten had. How lucky can you be ?

We hebben tegen het einde van de Cordillera nog enkele professioneel begeleide groepen ontmoet.  Zij waren van alles voorzien door de Peruaanse reisorganisatoren: grote tenten, eten en drank in overvloed, maar mijns inziens: luxetoeristen. Ze deden zelfs de moeite niet om een goeiedag tegen ons te zeggen en ze hadden compleet géén respect voor hun Peruaanse begeleiders, zelfs water gaan halen was hen te veel.

Na de Cordillera Huayhuash beëindigd te hebben kwamen we terug in Chiquiàn en later Huaraz om ons 2^de lastiger doel aan te vatten: de Nevado Pisco (5 752 m) te beklimmen. We zagen er zeker niet tegenop, niemand had angst, zeker niet na onze hoogtestage van 12 dagen ervoor. Maar het bleek toch een moeilijker eitje om te kraken dan verwacht.

In Huaraz vonden we een jonge, ervaren gids en huurden we sneeuwijzers.

De klim van de Nevado Pisco duurde 2 dagen: eerst enkele uren enorm steil omhoog klimmen met een erg zware rugzak, dan een “droge” gletsjer beklimmen.  Je kan het vergelijken met een bergtocht over een vlakte zonder enig vlak stuk, enkel erg hoge stenen bollen knikkers, waar je alle vier je ledematen voor nodig hebt om houvast te zoeken en te hebben en dat enkele uren aan een stuk. Na de zoveelste klim bereikten we het basiskamp. Daar kon je je tentje opzetten om tegen 2 uur ’s morgens de uiteindelijke klim aan te vatten. Na een tijdje werden de sneeuwwijzers aangebonden en werden we verzekerd aan elkaar vastgebonden.  Dit om jezelf en anderen te beschermen tegen een val in één van de diepe onzichtbare spleten in het ijs. En dan was het ieder voor zich… en tegen de berg. Je kan het je wel voorstellen: elke stap was er 1 naar het doel, de top, elke stap was een inspanning door het gebrek aan zuurstof.  Een triatleet, de fysiek sterkste van onze groep haakte al na 1 uur klimmen af.  Het was gewoon afzien, fysiek en zeker mentaal.   En toch: rond het ochtendgloren stonden we daar: op de top van de Mount Pisco !

Afdalen is steeds gevaarlijker dan beklimmen, maar dit gebeurde zonder probleem.

Als besluit zou ik zeggen: doe het, maar vooral: bereid je goed voor (“word lid van de Bieststrappers !”)

Geniet van het land en zijn fijne bewoners, niet de steden, maar de gewone, deftige mensen.

Ik ben voor eeuwig dankbaar voor de bergtochten die ik met mijn ervaren vriend Stéphane & co heb mogen maken, het waren achteraf bekeken stuk voor stuk een soort retraites-bezinningen voor mij.

En last but not least: dikke proficiat voor de deelnemers aan De Rugzak-expeditie op VRT 1.