Ten huize van… Julienne Struyve, de bescheiden drijvende kracht voor de wijk

Zo af en toe krijgt ’t Biesteneirke een bijzonder bericht in de mailbox. Half augustus schreef Régine, echtgenote van dr. Henk Soens, mij dat Julienne Struyve – die ze als haar 2de mama omschrijft – eens in de bloemetjes mag gezet worden. Julienne wordt op 11 september 75 jaar en is een vrijwillig medewerker uit de duizend, alhoewel ze dit zelf enorm nuanceert.

Ik tref Julienne bij haar thuis in de Boeversstraat. Ze is niet alleen, ook Régine, die erop staat dat Julienne in het wijkkrantje verschijnt, voorziet mij van de nodige commentaar. Ook de schoonzus van Julienne (Annie Vanbruwaene, voorzitter van Samana Biest-Nieuwenhove, rv) verschijnt ten tonele.
De gastvrijheid ten huize Struyve valt me onmiddellijk op. “Zet ooi, wa gooie drink’n ? ’n Pintje of liever ’n cavaatje ?”. En uiteraard mogen knabbels niet ontbreken.
Julienne is afkomstig van Markegem uit een gezin van 12 kinderen. Ze heeft 3 kinderen en 4 kleinkinderen. Na de jeugdjaren in Nieuwenhove te hebben doorgebracht, verhuizen Julienne en haar man naar de gloednieuwe woningen op de Biestwijk. Enkele jaren daarna overlijdt haar man en blijft Julienne achter met de zorg voor 3 jonge kinderen.
Julienne is gekend voor haar vele vrijwilligerswerk, dat ze al jarenlang verricht, vaak na de dagtaak. Op mijn vraag wat dat vrijwilligerswerk dan zoal inhoudt, krijg ik een eerder bescheiden antwoord. En dat typeert Julienne nu eenmaal: haar eenvoud en bescheidenheid. Enkele van de vele waarden die ze van thuis meegekregen heeft.
Régine en Annie steken wel de loftrompet over onze gastvrouw. Dicht bij huis zorgt ze al bijna 25 jaar voor het onderhoud van de kerk: poetsen, de bloemen water geven, helpen waar het kan, enz. Zolang de misvieringen plaatsvinden in het gebouw, zal ze het onderhoud voorzien. Ook op de activiteiten van Samana Biest-Nieuwenhove kan Julienne al 34 jaar haar hartje ophalen. Hier is ze vooral de onzichtbare, maar vooral de onmisbare kracht. Koffie maken, dranken inschenken, tafels afruimen en het afval wegzetten, Julienne draait er haar hand niet voor om.
Onze krasse 70’er gaat ook geregeld mee op meerdaagse uitstappen voor personen met een beperking. O.a. Nieuwpoort, Zandhoven, Bretagne en Duitsland kan ze op haar lijstje aanvinken. Voor alle duidelijkheid: Julienne gaat niet mee om op het strand of aan de boord van het zwembad te liggen, maar om de medereizigers de tijd van hun leven te bezorgen. Vooral de dankbaarheid van de mensen weet ze enorm te appreciëren. Echter zal Julienne geen uitstappen meer begeleiden.
Vaak is het ook de zoete inval bij Julienne thuis. Mensen die met problemen zitten, vinden bij haar een luisterend oor. Ze wil de mensen dan ook met goede raad en daad bijstaan. Zelf gaat ze vaak op bezoek bij 85-plussers om een babbeltje te slaan.
Een kindje opvangen omdat de ouders plotseling voor een voldongen feit staan ? Zelfs de hoede nemen over een hondje tijdens de vakantie vormt geen probleem.
Julienne – die overigens al haar verplaatsingen met de fiets doet – is de bescheidenheid zelve. Meermaals bij ons gesprek zei ze mij: “Ge moet dat d’er nie inzett’n.” Voor haar hoeft ze niet in ’t Biesteneirke te verschijnen, of hoogstens ergens tussen de wist-je-datjes. Maar Biestenaars die grote of kleine daden verwezenlijken, verdienen méér.
Het gesprek vindt plaats in de veranda, met zicht op de, door Julienne onderhouden, prachtige tuin. Het feestvarken mag voor de foto plaatsnemen vóór één van haar eigen kunstwerkjes met klei, gemaakt in de hobbyclub. Vooraleer ik haar woning verlaat, moet ik nog even een blik werpen op het gedicht dat in de keuken hangt. Enkele woorden die de gastvrijheid bij Julienne volledig typeren !

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *