Jelle Duthoit: “We hebben een opportuniteit laten liggen”

Jelle Duthoit heeft spannende weken achter de rug. Eerst waren er de Olympische Spelen waar de Biestenaar als kinesist van de Belgian Cats aan de slag was. 10 dagen later beviel zijn vriendin Stefanie van een flinke zoon, Géraud. Proficiat aan het koppel dat ook al een dochter van 3 heeft, Aude.

Jelle, er zijn niet enkel de Belgian Cats maar ook bij andere ploegen ben je actief ?
Vooreerst bij de Gent Hawks, bij de heren in 2de klasse. Zij spelen ieder jaar voor de titel of doen mee voor bekerwinst. Bij de Kortrijk Spurs doe ik de kine bij de dames die in 1ste klasse vertoeven en de heren in 2de klasse. Ik krijg bij deze club carte blanche en doe volledig de medische coördinatie van de club. Kortrijk Spurs is intussen de grootste club van Vlaanderen geworden. Met de heren wordt aan promotie gedacht.

Hoe heb je het ganse Olympische gebeuren beleefd ?
Op 26 april al startte de voorbereiding, toen nog in functie van het EK eind juni, waar we een bronzen medaille pakten. Ik ben 4 dagen thuis geweest en nadien volgden nog 3 dagen stage. Op 7 juli ben ik naar Tokio vertrokken met 14 spelers en 12 stafleden. Van die 14 zijn er nog 2 afgevallen. Eerst zijn we naar Mito getrokken, dat is een voorstad van Tokio. Dat was het basecamp van Team Belgium. Het was er wel streng: we mochten het hotel niet uit, overal mondmaskers, handhygiëne etc… Gelukkig had ik op voorhand, toen ik op prospectie was geweest, een kinekamer geregeld met een terras en jacuzzi. Andere Belgische atleten hadden zoiets niet. Iedere dag was er een speekseltest en moesten we een vragenlijst invullen. Covid zorgde ervoor dat de Olympische ervaring niet echt was. Geen uitstappen, geen restaurants. Of toch, 1 uitstap hebben we gedaan: iets meer dan een uurtje naar een botanische tuin en dit onder politiebegeleiding. In plaats van voor 25 000 fans te spelen was er 100 man wat maakte dat het niet de real Olympic Experience benaderde. De eerste 2 weken waren zowel fysiek en mentaal lastig. Onder meer een oefenmatch werd afgelast. Plots zaten we ook met 2 op één kamer, dat had ik nog nooit meegemaakt.

En vervolgens volgde het echte werk met de start van jullie tornooi ?
Op 24 juli hebben we ons verplaatst naar het Olympisch dorp. We speelden eerst een oefenmatch tegen de States. De 1ste match van het tornooi hebben we op 27 juli gewonnen tegen Australië. Dat was een verrassing, want zij waren topfavoriet. Een verklaring kan zijn dat hun beste speelster had afgehaakt. 3 dagen later wonnen we ook onze 2de match, tegen Porto Rico en dat lag binnen de verwachtingen. Onze 3de match op 2 augustus verloren we van China. In deze laatste wedstrijd mocht iedereen eens spelen, wat de sfeer ten goede kwam. Op 4 augustus volgde dan de kwartfinale tegen Japan. Op voorhand hadden we verwacht om te winnen. Het was een spannende match. Japan speelde uitzonderlijk goed: zij speelden een ander basket, goed rond en shotten geweldig van achter de 3 puntlijn. Ze scoorden van alle kanten. In het begin van het vierde kwart stonden we nog 13 punten voor. En toch hebben we het, met 1 punt verschil, nog uit handen gegeven. Het is belangrijk dat er niet gewezen wordt, zoals in bepaalde media, naar bepaalde personen. Je wint of verliest samen. We waren tevreden dat we de kwartfinale hebben gehaald. Hadden we de halve finale gehaald was Frankrijk een doenbare tegenstander geweest. Dan hadden we minstens zilver. We hebben een opportuniteit laten liggen. We zijn dan naar huis gekeerd maar mochten dat niet, zoals de meesten, na 48 uur doen. We wilden echt zo snel mogelijk huiswaarts maar moesten wachten tot de halve finale was betwist. Indien Japan coronagevallen had moesten we toch nog aan de bak. Bepaalde spelers hebben die ontgoocheling nog niet verteerd. Ik denk aan Emma Meesseman die superontgoocheld was. Ik wil ook de rol van Ann Wauters nog eens benadrukken. Er was wat kritiek dat ze meeging naar de Spelen maar bepaalde doelen die we de laatste jaren hebben bereikt zouden zonder haar niet zijn behaald.
Heb je daar ook andere Belgische atleten gezien ?
Ik ben er Nina Sterckx (gewichtheffen), Imke Vervaet (Belgian Cheetahs) en Antoine Kina (Red Lions) tegengekomen, dat zijn patiënten in mijn praktijk. Ook wielrenner Greg van Avermaet, die – nadat de wegrit was gereden – foto’s kwam nemen in het Olympisch dorp.

Je bent nog jong; zoiets meemaken in normale omstandigheden zou nog specialer zijn…
Ik ga proberen de Olympische Spelen nog eens mee te maken. Het was tijdens deze Spelen ook jammer dat we geen andere Belgische atleten mochten aanmoedigen. Na onze uitschakeling heb ik nog 1 wedstrijd meegepikt, Slovenië-Frankrijk. In februari zijn er al de Winterspelen in Peking, daar kijk ik naar uit. Ik behandel immers ook de bobsleeatleten.

Jelle, bedankt voor dit boeiende vraaggesprek.

Ps : de kans is reëel dat Jelle met zijn schoonbroer aan de start komt van de recreanten in duo op 5 september tijdens de Memorial Igor Decraene

 

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *