Ten huize van… onthaalmoeder Stephanie Van Hasselt

tekst: Rik Verhaeghe

Een onthaalouder, beste mensen, is de spil van menig werkend gezin
Ze staat als eerste klaar en slaapt als laatste weer in

En is ze eens afwezig, dan jammert heel de groep
Want niemand kan ze missen, toch heeft ze geen beroep.

Ze staat klaar voor haar klanten, ze brengt de kinderen groot
Ze droogt tranen en snuit neusjes, is net een duizendpoot

Ze is in ’t drukke leven, het rustpunt van de groep
Haar wapenspreuk is liefde, maar ze heeft geen beroep.

Toon Hermans kon het zo mooi omschrijven. Hoewel ze geen beroep heeft, werkt Stephanie Nanny dagelijks méér dan de klok rond. Vanaf 2 mei krijgt ze daarbij de hulp van haar zus Virginie Vini. Tijd voor een gesprek over lange dagen, fopspenen, luiers en veel liefde.

Stephanie, sinds wanneer ben je onthaalouder ?
De opvang ging open in augustus 2013. Wij (naast haar man heeft Stephanie 2 volwassenen zonen, nvdr) ontvingen de kinderen in de keuken. Gezien dit niet de ideale situatie was, hebben we verbouwingen uitgevoerd. Jammer genoeg kregen we hiervoor geen cent subsidie. Ik startte met 1 baby op maandagmorgen, via mond-aan-mondreclame was de opvang tegen vrijdagavond al volzet. Ik mocht maximum 6 kindjes per dag opvangen.

Ik veronderstel dat geen 2 dagen gelijk zijn, maar hoe ziet jouw dag er gewoonlijk uit ?
Die dag begint heel vroeg: ik sta op om 5.15 uur. Ik stofzuig en dweil de opvang zodat ik om 6.30 uur paraat ben om de eerste kindjes te ontvangen. Gedurende een uurtje komt meestal 1 ouder hun kindje brengen. Rond 7.30 uur kan ik dan de voorbereidingen voor het middagmaal aanvatten. En dat wordt geregeld onderbroken door het spel van de kinderen, een opstootje of huilbui in de groep, het uitvoeren van een dansje of het opzeggen van een versje. Kortom, ik beweeg me voortdurend tussen de keuken en de speelruimte. Vóór de middag wordt in 2 shiften gegeten. De oudste kindjes, die hun laatste maanden vóór het zomerklasje hier doorbrengen, kunnen al zelfstandig eten. De baby’s echter moeten nog geholpen worden met de maaltijd. Daarna mogen ze nog wat spelen terwijl ik de vaat doe. En dan hun bedje in. En meestal betekent dat nog geen rust voor mij, want sommigen zijn na een ½ uur al weer wakker. Anderen moet ik na 3 uur wekken. Na een verkwikkende slaap volgt het fruitpapje en mag terug gespeeld en aangeleerd worden tot de ouder zijn of haar kindje komt halen, uiterlijk om 17.45 uur.

De opvang sluit om 17.45 uur. Je kan dan direct achterover leunen en de hele avond tv kijken ?
Was dat maar waar…! Eerst dient de opvang nog te worden opgeruimd, alhoewel het laatste kindje mij meestal wel helpt om dit samen te doen. De bedjes moeten ook nog ververst worden. En soms gebeuren er minder aangename zaken, die moeten uiteraard ook opgelost raken. Mijn eigen huishouden mag ik ook niet uit het oog verliezen. Mijn avonden zijn dus goed gevuld… niet met tv-kijken . Een enkeling zou me wel eens zeggen dat ik veel tijd heb omdat ik de hele dag thuis ben, maar de kindjes eisen zóveel aandacht op, dat je onmogelijk je huishoudelijk werk overdag kan doen.

Vanaf 2 mei wordt de kinderopvang sterk uitgebreid. Waarom ?
Mijn zus Virginie was tot 2 jaar geleden ook onthaalmoeder. Ze is er dan mee gestopt, maar ja, het bloed kruipt waar het niet gaan kan hé. De liefde voor de zorg voor kindjes is zeer groot en zodoende zullen we met 2 onthaalmoeders dubbel zoveel liefde kunnen geven.
Een grote kinderopvang heeft ongetwijfeld een grote impact op de werking. Wat verandert er zoal ?
Tot op heden mocht ik 8 kindjes – gaande van 3 maanden tot 3 jaar – opvangen. In praktijk waren er dit nooit 8 terzelfdertijd, omdat sommige kindjes bepaalde dagen of dagdelen niet kwamen. Vanaf begin mei mogen we voor maximum 15 kindjes zorgen. Tot op heden zijn er 12 plaatsjes bezet, dus er is nog plaats. Maar die plaatsen kunnen rap bezet zijn, want onthaalouders zijn schaars.
Daarnaast zijn er enorm veel voorwaarden verbonden aan deze uitbreiding: de speelruimte moet vergroten, 15 bedjes zijn verdeeld over 3 slaapkamers, een brandveilige trap, noodverlichting, maar liefst 15 rookmelders, brandblussers, een hele rits attesten voor van alles en nog wat…

Stephanie, je vertelt vol passie over jouw kindjes en jouw onthaalmoederschap, maar toch moet jou nog iets van het hart.
Van overheidswege worden (terecht) aanpassingen gevraagd zodat de kindjes hier in ideale omstandigheden kunnen verblijven. Echter krijgen we geen steun van de overheid of Landelijke Kinderopvang. Zelfstandigen (wat we eigenlijk ook wel zijn) kunnen hun btw in mindering brengen, maar een onthaalmoeder niet. Dàt – en het feit dat er te veel administratie en regels zijn – zorgt ervoor dat veel onthaalouders er de brui aan geven. Je moet echt vol liefde en passie je beroep uitvoeren, anders hou je dit zeker niet vol !

Meer info: