Gouden Michèle George schittert op de Paralympics !

tekst: Koen Christiaens 

8 jaar is het inmiddels geleden dat wielrenner Igor Decraene in het Italiaanse Firenze op het WK bij de juniores een gouden medaille veroverde in de tijdritdiscipline. De Biest stond vorige maand wéér in de schijnwerpers want Michèle George pakte met haar merrie Best of 8 2x goud tijdens de Paralympische Spelen in Tokio. Dit tijdens de individuele test en de freestyle. Proficiat Michèle ! Michèle woont op de Biest met haar kinderen Camille (19) en Pierre Paul (18).

Michèle, hoe kwam je hier terecht op de Biest ?
Voor mij was het belangrijk dat ik kon wonen niet ver van mijn paarden, met het Blosocomplex vlakbij als fantastische trainingslocatie. Ik kom van Amougies waar ik mijn privéstalling had. Zonder veel nadenken ben ik komen wonen in de Galopstraat omdat 2 jaar terug de woning vrij was.

Hoeveel paarden heb je en staan ze allemaal in Waregem ?
Absoluut niet. Enkel mijn topsportpaard staat daar omdat de accommodatie zich niet leent om jongere paarden te herbergen. Ik ben daar aanvankelijk begonnen met 11 tot 12 paarden van mezelf maar dat was moeilijk te combineren. Ik stond dan eerder aan de kant van de vzw de Gaverbeek en dat zijn 2 entiteiten: Bloso Topsport Vlaanderen en de Gaverbeek dus uiteindelijk heb ik geopteerd om mijn jong gerief privé te zetten bij iemand en heb ik enkel nog mijn toppaard in de Topsportstallen van Bloso.

En je woont dan nog in de Paardenwijk op de Biest !
Dat is louter toeval want het is eigenlijk Eric Dochy die me hielp om een woning te vinden. Ik wist ook niet dat die wijk met al die paardennamen bestond. In Waregem als paardenstad is dat niet verwonderlijk. Da’s eigenlijk wel leuk hè, ik krijg daar enorm veel positieve reacties over.

Toch was het een goed bewaard geheim dat je zo dicht woont ?
Ik ben zeer veel weg, ben daar ook vrij discreet in, in hetgeen ik doe omdat ik vind dat je daar niet mee moet uitpakken. Ik weet niet in hoeverre de buren dat ook weten. Mijn overbuur is een ongelooflijk toffe mens en zijn mama ook, maar andere buren ken ik nagenoeg niet.

Je bent aangesloten bij Quadrille.
Quadrille is de club waarvan ik lid ben en die zich inzet voor veel wedstrijden waarvan de belangrijkste in eigen land in Waregem. Ieder jaar voorziet Anne D’Ieteren die mooie wedstrijd. Zij is de drijfveer in het Paralympische gebeuren. Zij is gekend in de streek, woont in Deerlijk en is een beetje de vaandeldrager.

Hoe kijk je aan tegen Somival ?
Ik ben daar enkele jaren terug eens uitgenodigd, Marieke Vervoort was er toen ook en dit na een viering. Ik heb daar weinig contact mee, ik weet dat ze bestaan met Lucien De Bels als drijvende kracht.

Waarom ben je Paralympiër ? Wat is er concreet met je gebeurd ?
Een paard heeft me in 2008 meegenomen in zijn lang touw. Vervolgens werd ik enkele keren geopereerd. Bij de laatste operatie is het faliekant verkeerd gelopen in die zin dat ze bij de anesthesie in mijn rug de zenuw hebben kapot gespoten. Ik ben wakker geworden als zijdelings verlamd en heb dan een 6 à 8-tal maanden in een rolstoel gezeten. Het was een lange revalidatieperiode, waarbij ik alles weer moest leren, o.a. stappen. Vandaag de dag kan ik nagenoeg alles. Je moet niet denken in beperking, maar wel in mogelijkheden en die zijn er altijd. Zo ben ik ook in het Paralympisch milieu terechtgekomen. Een paar maanden later zat ik terug te paard, op mijn manier. Anne D’Ieteren heeft dan vernomen dat ik weer op wedstrijd wou gaan en zo is de bal aan het rollen gegaan. Ze zei dat paralympisch toch een meerwaarde zou zijn. In 2009 was mijn eerste EK waar ik al zilver pakte voor België. Hard trainen, doorzetten en erin geloven zijn 3 ingrediënten die je nodig hebt, ook in het dagelijkse leven. Ik denk dat dit ook een boodschap kan zijn naar de medemens.

Welke impact heeft jouw letsel tot het leveren van je uitzonderlijke prestaties ?
Ik heb nog dagelijks last van zenuwpijnen. Maar ’t is allemaal hoe je ermee omgaat. Klagen en zagen brengt niets bij maar wel wat je ermee doet. Je moet het zien in mogelijkheden en opportuniteiten. Ik heb me aangepast en probeer er telkens het beste van te maken. Ik ben ongelooflijk blij dat ik die mobiliteit terug heb.

Net als in Londen 2012 pakte je nu in Tokio 2x goud. Dat had je wellicht niet durven dromen ?
Nee, Londen 2012 waren mijn 1ste Paralympische Spelen waar ik in de bakermat Engeland 2x goud pakte. Ook dat had ik niet verwacht. Dan was er Rio 2016 waar ik goud en zilver nam en dat was een bevestiging van Londen voor mij en nu kwam ik met een nieuw paard , terug 1ste keer de Spelen, naar Tokio. 2x goud was weer onverwacht omdat een atleet – vind ik – moet kunnen terugkomen. Bovendien, een moeilijke periode met Covid, zeer weinig wedstrijden; het paard had nog nooit gevlogen; dat zijn allemaal factoren die je niet kan in rekening brengen. Ik weet wel wat ik aan Best of 8 heb en wat ik kan verwachten; maar om zoiets te realiseren op vrij korte tijd, is uitzonderlijk. We hebben ze aangeschaft met de optiek van “dit wordt de opvolger van Rainman” maar om dit neer te zetten was de kers op de taart. Het blijven dieren, het is dagelijks trainen. Ik vertrek hier iedere morgen en voordat ik mijn job als zelfstandige uitoefen, zit ik al te paard en doe ik mijn stal. Er komt daar heel veel inspanning bij kijken zowel in het materiële, emotionele als het fysieke. Dat het zijn vruchten heeft afgeworpen was een ongelooflijk mooi moment en een bevestiging dat we goed gekozen hebben én dat het werk loont.
Vertel eens wat over de onderdelen waarin je goud pakte, de individuele test en de freestyle…
Als wij op een kampioenschap zijn hebben wij 3 proeven, dat zijn vooropgelegde proeven. De 1ste proef individueel is meteen een medailleproef. De 2de proef op dag 2 is een teamtest. Dat is een test die het resultaat bepaalt voor een land, voor een team, in mijn geval 3 ruiters. Het team met de beste punten wint dit onderdeel. En dan heb je de freestyle: dan krijg je opgelegde oefeningen, die je niet moet uitvoeren in een vast stramien. Je hebt 6, 7, 8 rubrieken die je moet uitvoeren, oefeningen die je moet tonen maar je mag de choreografie zelf kiezen en je moet er zelf muziek op zetten. Dus er zit een groot deel artistiek bij. De combinatie die de mooiste choreo heeft in combinatie met het technische, die wint de proef.

Op 3 september werd je verwelkomd door de burgemeester Kurt Vanryckeghem en enkele schepenen op het Blosocentrum. Hoe voelt het om meteen ereburger te zijn van Waregem ?
De burgemeester heeft me meteen gebeld toen ik landde op Zaventem. Dat voelt heel warm aan, ik had dat zeker niet verwacht. Hij heeft me eerst gefeliciteerd en dan gezegd “Je zou me een groot plezier doen moest je ereburger worden”. Mijn antwoord was volmondig “Ja !”.

Waar haal je de inspiratie tot die mooie namen Rainman en Best of 8 ?
Die heb ik zelf niet gekozen, de paarden worden geboren en de fokkers geven de namen. Rainman was goed gekozen want het was een moeilijk paard met een autistische trek en was zeer moeilijk af te richten. Rainman heeft me doen uit mijn rolstoel klauteren. De merrie Best of 8 is een zeer atypisch paard, veel temperament, een prinses. Rainman heeft mij die rugzak meegegeven om met haar te kunnen rijden en de naam Best of 8 is supergoed gekozen. Als je je selecteert om de freestyle te rijden: stel aan de start van de competitie zijn er 20 ruiters; dan zijn het enkel de 8 beste die mogen naar de freestyle gaan. Dat is eigenlijk een selectie die je moet rijden. Zij was dan nog de beste van die 8, daar is zeer mooi over nagedacht.

Hebben de Paralympiërs eindelijk de erkenning gekregen die ze verdienen ?
Ik denk dat we naar een ander niveau aan het tillen zijn. Ik ben een beetje de ambassadrice van de Paralympische Sport en we mogen de pers een warm hart toedragen. Als ik vergelijk tussen Londen en Tokio hebben we een ongelooflijke kaap overschreden. De media aandacht is enorm gegroeid, de sport wordt alsmaar professioneler en dat is ook nodig. We krijgen de nodige erkenning. De mensen worden zich meer en meer bewust: we zijn sporters maar ik nodig mensen uit: om met mij met een lichte beperking een week mee te fietsen en mijn dagplanning vol te houden. Ik denk dat er veel na 3 dagen geen goesting meer zullen hebben.

Is de drukte voor jezelf qua media al wat gaan liggen ?
Ik ben bij ministers Somers en De Croo geweest en ook naar het Koninklijk Paleis. Ik word van links naar rechts gesmeten, het is heel druk. Het is ook goed, wel vermoeiend voor de atleten zelf maar het is goed dat er veel visibiliteit komt bij kijken en we hebben dat ook nodig voor de sport. Dat mag eens hé, na een jaar van corona en overstromingen, een beetje positiviteit is welgekomen.

Slotvraag Michèle. Hoe lang wil je nog dat topniveau aanhouden ?
Ik ben nog jong, 47. Ik heb Parijs zeker in het vizier, ik hoop dat mijn paard gezond blijft en dan volgt Los Angeles, dan zijn we 7 jaar verder. Dat zijn nog 2 grote doelen voor me.

 

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *