Aurèle Vandendriessche: “Boston 1963 was mijn hoogtepunt.”

tekst: Koen Christiaens

In het vorige Biesteneirke had marathonloper Aurèle Vandendriessche het over zijn ervaringen tijdens de Olympische Spelen. In dit nummer heeft hij het over zijn zeges in de marathon van Boston en de aanval van het wereldrecord op de 30 km op de piste van het Regenboogstadion in Waregem.

Aurèle, herbeleef eens jouw 2 opeenvolgende overwinningen in Boston, in 1963 en 1964…
Boston 1963: bij mijn aankomst in Boston, amper enkele uren vóór de start, kreeg ik kippenvlees toen ik de lijst van de deelnemers zag. Werkelijk de allerbesten van de wereld waren aanwezig. Was ik toch maar thuis gebleven ! De Olympische en Europese kampioenen van de afgelopen jaren, de winnaar van de Corrida van São Paulo, de wereldrecordhouder 20 mijl, de kampioenen van Amerika, Finland, enz… Ik had toevallig een formidabele dag en heb iedereen tot mijn eigen grote verbazing op minuten gelopen, met een nieuw record er bovenop. Bij mijn terugkomst in Zaventem was zelfs het volledige gemeentebestuur van Waregem en talrijke personaliteiten op het vliegveld aanwezig. In onze straat in Anzegem (de vorige woonplaats van Aurèle, KC) zaten de Belgische vlaggen uit. Zelfs de nonnekes van het klooster van Anzegem hadden een gedicht aan onze deur gehangen. In 1964 in Boston was er geen enkele van mijn tegenstanders van het vorige jaar. Had ik verloren dan was ik beschaamd geweest. Geen speciale verdienste.

In 1962 heb je het wereldrecord op de piste van het Regenboogstadion aan diggelen gelopen. Was dat het hoogtepunt uit jouw carrière ?
Het was op 3 oktober 1962 en er was braderie in de Stormestraat. Die dag had ik een ongelooflijk goede dag en dan heb ik een prestatie geleverd die onmogelijk was. De avond ervoor was er boven Waregem een grote wolkbreuk geweest. Gans het stadion stond een meter hoog onder water. Men had speciaal voor deze gelegenheid de assepiste aangelegd. Er stond daar slechts een klein tribuuntje, nog geen verlichting. Als verlichting had men 2 lantaarnpalen met een grote lamp langs de piste gezet. Het was nog altijd onweerachtig de dag zelf en de berichten vanuit Waregem waren onheilspellend. Het water was redelijk weggetrokken maar de piste was zeer modderachtig en kon niet eens effen gerold worden. Opdracht: kom naar Waregem, wij zullen ter plaatse zien en desnoods de wedstrijd annuleren. Om 16 uur zat ik nog op mijn bureau in de spinnerij Utexbel in Ruien. Eerst met de fiets terug naar huis in Anzegem. Vandaar met de auto naar Waregem in de hoop dat ze toch zouden inzien dat de aanval op het wereldrecord, in deze moeilijke omstandigheden, totaal zinloos was. Ter plaatste stond iedereen beteuterd te kijken. Op die piste eraan beginnen was gekkenwerk, maar iedereen was aanwezig: hazen, tijdopnemers, officiëlen, de verlichting was in orde en het volk begon te komen. Het bestuur van K.B.A.B. hield vergadering, het stadion was ondertussen volgelopen. De internaten van het college en de vakschool ook, daar heerste een hels lawaai. Ondertussen was de beslissing gevallen. “We zijn ons bewust van het zinloze van de onderneming maar we gaan starten en desnoods na een 5-tal kilometer uitroepen dat de omstandigheden niet toelaten vanop dergelijke piste een behoorlijke prestatie te leveren.” Nog eens drinken ? Niet nodig want wij moeten toch maar enkele rondjes lopen. Dan maar naar de start, gezien wij maar een kwartiertje zouden moeten lopen startten wij veel sneller dan voorzien en hadden wij zelfs voorsprong op het voorziene tijdsschema. De 5 000 aanwezige supporters dan wijsmaken dat wij zouden stoppen zou niemand begrijpen. Dus, er nog maar enkele rondjes bijdoen. Men hoorde de luidruchtige supporters roepen en tieren tot in Sint-Eloois-Vijve, zelfs al was er de donder en bliksem in de verte. Omdat wij niet op achterstand op het voorziene schema geraakten was het niet verantwoord om de opgekomen supporters te ontgoochelen. Het werd nog een succes, ik pakte het wereldrecord in een tijd van 1.34’41”. Op een normale piste had ik zeker nog 2 minuten beter gedaan. Gelukkig was er die dag veel zuurstof in de lucht. Vooraleer het wereldrecord te homologeren zijn ze van de IAAF de omtrek van de piste officieel komen nameten. Hieruit bleek dat de omtrek niet 400 meter maar 400,89 m was. Ik had dus 75x 89 cm te veel had afgelegd. Gelukkig geen centimeter tekort of mijn record was niet gehomologeerd geweest. Om op uw vraag te antwoorden: het hoogtepunt was Boston 1963, omdat de allerbesten van de wereld aanwezig waren, een officieus wereldkampioenschap. Gans België stond op zijn kop. Zelfs de toenmalige deken van Waregem heeft de daaropvolgende zondag in de mis over mij gepreekt !

Is de huidige generatie van lopers even maniakaal bezig als jij vroeger ?
Zo maniakaal ermee bezig zijn is bijna onmogelijk. Je moet gek zijn om dat te doen. 6 dagen per week werken (ook zaterdag tot de middag). Alle dagen om 4 uur ’s morgens op om 2 uren te trainen. Daarna met de fiets van Anzegem naar het werk in Ruien tot 18.30 uur; door regen, wind en sneeuw. Dan met de fiets terug naar huis en alle dagen stipt om 20 uur in bed – ook in de zomer als het lang klaar was – met vrouw en 3 kinderen. Training ’s morgens in het donker – in bijna onverlichte straten – op kasseistenen en grondwegen. Ik moest nog niet geklopt zijn, op het punt om te verliezen en ik stond de dag erna nog een halfuur vroeger op. Wanneer ik door de weersomstandigheden niet buiten kon trainen deed ik ’s morgensvroeg de stoof branden en ik liep bijna 2 uren rond de tafel. Wie doet dit onnozel werk nog ? Maar ik had de keuze: dát doen of een doodgewone loper worden, want zo getalenteerd was ik ook weer niet en ik had er nog plezier in ook.

Verdienen topsporters te gemakkelijk geld, als je vergelijkt met jouw periode ?
Topsporters mogen van mij veel geld verdienen, maar in sommige gevallen is dat toch wel ferm overdreven in vergelijking met de inspanning die ze ervoor moeten doen. Wij waren liefhebbers en mochten geen geld aanvaarden ofwel werden wij levenslang geschorst. Ik heb 2 jaar na mekaar een Vespa gewonnen in de Ronde van Rome. Het eerste jaar hebben ze moeten stemmen in de K.B.A.B. om te beslissen wat er met die Vespa moest gebeuren. Ik had 1 stem over of ze hadden hem verkocht, opbrengst voor de Bond omdat de waarde te groot was. Het tweede jaar heb ik hem meteen ter plaatse voor 1/10de van de prijs verkocht of ik was hem kwijt. Eens vergelijken: Boston in 1963: 1ste prijs: 1 medaille. Boston in 2015: 1ste prijs: ongeveer 86 750 euro. Ik heb de indruk dat er nogal een groot verschil is.

Is het atletiekniveau verhoogd t.o.v de periode toen jij liep ?
In mijn tijd liepen wij veel sneller dan de generatie vóór ons, omdat wij ondervonden dat intervaltraining een grote weerslag had op de resultaten. Nu lopen ze weer veel sneller omdat zij weer heel anders trainen. Zij trainen geen uren meer aan een stuk maar veel intenser tegen de chrono, maar ik vrees dat ze nu geen 25 jaar zullen meegaan. Toen wij een marathon liepen telden de verste 10 km niet mee en begonnen de debatten slechts na 20 km. Nu hebben ze iedere afstand betaalde hazen, die binnen een vooraf bepaalde tijd aan een punt moeten passeren en daarna doodgewoon de piste mogen verlaten. Het verschil is nogal snel gemaakt. Wij mochten geen haas hebben zo niet was de prestatie ongeldig.