Minstens 5 Biestenaars trekken naar de bekerfinale

Tekst: toeschouwer op tribune 2, vak G, rij 6, plaats 14

Zaterdag 18 maart – 18.30 uur
Door omstandigheden was het niet mogelijk om op tijd te zijn om met de bus naar Brussel te trekken. Niet gaan was geen optie. Ik had wat rondverteld dat ik met de auto naar de Heizel zou trekken en al vlug vond ik drie lieftallige dames bereid om mij te vergezellen (mijn charmes ?). Voor alle duidelijkheid: mijn echtgenote was één van de drie. Met vier zit je niet gespannen in de auto, dit was dus ideaal. Wie er naast mij zou zitten konden we later wel bespreken. En ik moest niet alleen naar Brussel rijden. Enkele dagen later kreeg ik een telefoontje van een (jaloerse ? ongeruste ?) echtgenoot van een van de twee dames of hij ook mee kon. En wat doet een mens op zo’n moment ? Dus trokken we met zijn vijven naar Brussel om onze rood-groenen aan te moedigen. Met de man naast mij. Om 18.30 uur had ik met de medereizigers afgesproken om ze op te halen. En met de verzegelde frigobox in de koffer trokken we niet richting Knokke maar richting Brussel.

Zaterdag 18 maart – 19.15 uur
Bij het oprijden van de Brusselse ring kwamen we terecht in de gebruikelijke file maar we zijn dat in Waregem ook al een beetje gewoon. De gele bordjes volgen was de boodschap maar door eentje te missen werd het toch wat spannender. De drie vrouwen op de achterbank begonnen het ook al een beetje verdacht te vinden en zagen ook dat we op de ring niet meer reden. Maar de verlichting van het stadion wees ons de weg door Strombeek. Uiteindelijk vonden we een parking. Ik vroeg aan het meisje van dienst in het loket of dit een parking voor het voetbal was. ”Nee, het is voor de basket maar het geeft niet”, antwoordde ze (mijn charmes ?).

Zaterdag 18 maart – 19.45 uur
“Meneer de agent, we moeten aan tribune 2 zijn. De pijlen die we zien zijn rechtdoor voor tribune 3 en 4. Welke weg moeten we nemen ?“
“Ga ook maar rechtdoor”
“Bedankt”

Zaterdag 18 maart – 20.00 uur
“Meneer de steward, wij moeten in tribune 2 zijn.“
“Oei, dat is de andere kant . Hier is tribune 3 en dat is voor Oostende. Toon eens jullie kaart. Nu sta je hier en je moet zo wandelen om aan tribune 2 te komen.“
“Bedankt”.

Zaterdag 18 maart – 20.40 uur
Na nog een fikse wandeling door het ondertussen lege fandorp van KV Oostende en de nodige controles vinden we onze zitplaats in tribune 2. Die is nogal laag en nogal nat . We gaan wat hoger zitten waar een vak vrijgelaten is en kunnen op een droge stoel de finale volgen.

Zaterdag 18 maart – 20.45 uur + 5 min.
Toch even meegeven aan mijn vrouwelijke reisgenoten dat Zulte Waregem in het wit speelt. Dit is geen overbodige informatie.

Zaterdag 18 maart – 20.45 uur + 24 min.
Een kippenvelmoment. Toeval bestaat niet.

Zaterdag 18 maart – 21.45 uur
Na de benen efkens gestrekt te hebben gaan we het stadion opnieuw binnen naar onze plaats. Eerste controle van de inkomkaart: geen probleem. Tweede controle van de inkomkaart. “ Monsieur, ici c’est tribune H , vous avez un ticket pour tribune G”
“Maar meneer…”
”Non monsieur, ici c’est tribune H. G est par là.“
“Maar meneer“
“Non monsieur, ici c’est tribune H. G est par là.“
Een vrouwelijke steward kijkt vanop 2 meter toe. Ik leg haar in mijn beste Frans onze situatie uit en zij kan haar collega toch wat inschikkelijker krijgen (mijn charmes ?).

Zaterdag 18 maart – rond 23 uur
Gueye kopt voor onze neus de 2-3 binnen . We beginnen onze vreugdedans. De beker is van ons.

Zaterdag 18 maart – 5 minuten later
De beker is nog niet van ons.

Zaterdag 18 maart – nog wat later.
Hand in hand kijken we naar de vierde strafschop van SV. Brian treft raak. We zetten opnieuw onze groepsvreugdedans in. De beker is van ons en blijft van ons. Tijd om te genieten, te ontstressen, filmpjes te maken, te springen, berichtjes te sturen, te roepen, …

Zondag 19 maart – 00.00 uur
Op onze terugweg naar de auto passeren we het Atomium. Ideaal moment om nog enkele fotootjes te nemen . De stad Brussel is wel vergeten om de bollen in een rode en een groene schijn te zetten. Onderweg krijgen we nog een SVZW sjaal van een supporter. Iedereen is lief voor mekaar. Bij de auto mag de koffer en de frigobox open. Bij verlies bleef hij dicht, dat was de afspraak. De fles Cava wordt ontkurkt en de bekertjes gevuld voor de dames. Een Duvel wordt ontkroond voor de mannelijke reisgezel. En Bob heeft nog de meeste keuze: een blik Cola, een blik Fanta of een blik Ice Tea. Hij kiest voor het eerste. Een doosje pralines wordt opengedaan en we laten het ons smaken. Op de terugweg passeren we nu en dan een bus. Het is kalm op de bussen. Het zijn er die in Zwijnaarde rechtdoor zullen rijden en niet de E17 oprijden.

Zondag 19 maart – 01.30 uur
We komen aan op de Markt in Waregem. We zien niets anders dan gelukkige gezichten. In het laatavondjournaal dat we enkele keren zien passeren wint SVZW telkens de zinderende finale. Er wordt nog net niet op de toog gedanst.

Zondag 19 maart – 03.00 uur
De medepassagiers-supporters zijn veilig thuis gebracht in het Molenpark. Bij het terugrijden naar de Paardenwijk passeren we het Regenboogstadion. Hier zal de poetsvrouw in het vervolg een beker meer moeten afstoffen en kijken de supporters uit naar de komende Europese matchen en de volgende stunt van hun team.