Frank Tant rondt succesvol de Dodentocht af

tekst en foto: Rik Verhaeghe

Frank Tant (55) uit de Boeversstraat was één van de 13 952 starters aan de 48ste Dodentocht op vrijdag 11 augustus in Bornem. Hij wandelde, 16 uur en 33 minuten na de start, om exact 13.36 uur over de aankomststreep in de Boomstraat. Frank viel met zijn prestatie net binnen de top 1 000 ! Er finishten 8 582 deelnemers, ruim 1/3 gaf er onderweg de brui aan.

Frank, vanwaar het idee om aan de Dodentocht deel te nemen ?
Ongeveer 30 jaar geleden had ik al eenmalig meegedaan aan de 100 km in Torhout, beter gekend als de Nacht van Vlaanderen. Ik ging ervan uit dat de gekende Bornemse Dodentocht telkenjare op 15 augustus plaats vindt. Hierdoor zag ik het niet zitten om deel te nemen en de dag erna terug aan de slag te gaan, meestal op de eerste werkdag na het verlof. Tot vorig jaar een deelneemster, die ook de Dodentocht succesvol had afgerond, er mij op wees dat dit telkens op de vrijdag vóór 15 augustus plaats vond. Meteen het sein om mij in te schrijven.

Vereist het stappen van dergelijke grote afstand een goede voorbereiding ?
Ik heb niet méér gewandeld dan gewoonlijk. Ik beschik wel over een goede fysieke conditie omdat ik samen met mijn echtgenote veel ga fietsen en wandelen. Zo ga ik jaarlijks op bedevaart naar Halle. Die afstand (72 km) leg ik af in 12 uren. Ik vertrek telkens om 2 uur ’s nachts in het weekend, gezien het verkeer dan veel kalmer is. Tevens stap ik alleen, omdat de groepen vaker halt houden onderweg én omdat ik er een stevig tempo op na houdt. En ja, het gebeurde dat ik als voorbereiding te voet naar mijn werk op een goeie 5 km ging, maar eigenlijk was dit maar een peulschil.

Hoe verliep dan de praktische kant na je inschrijving ?
2 maanden op voorhand had ik mij ingeschreven. Wegens het stijgende succes van de Dodentocht was voorinschrijving voor de 1ste maal verplicht. De 39 euro inschrijvingsprijs is zeker te rechtvaardigen: een prima organisatie met honderden vrijwillige medewerkers, voldoende rustposten waar telkens méér versnaperingen de deelnemers energie moesten geven, voldoende toiletten en vuilnisbakken, hulpverlening, busjes om de gestrande wandelaars op te pikken, bagageservice, enz. Na het ophalen van de startbadge hadden geoefende wandelaars me gemeld dat je als stevige stapper best vooraan stond bij de start zodat je de hele meute niet voorbij hoefde te wandelen de eerste kilometers. Groot was mijn verbazing toen ik rond 17.15 uur de startzone bereikte dat daar al honderden wandelaars stonden te wachten op het startschot, ruim 3 uren later (om 21 uur).

En dan na lang wachten volgt het startschot…
3 uur wachten is inderdaad lang én vermoeiend. In de eerste kilometers had ik de indruk dat ik maar niet vooruit geraakte, gezien vele wandelaars mij voorbij staken. Maar gaandeweg veranderde de situatie en haalde ik de gehaaste deelnemers terug in. Het volledige parcours is perfect uitgepijld waardoor foutlopen bijna onmogelijk is. Door de drukte volg je gewoon de massa die voor jou loopt. Ik vind het belangrijk dat je je eigen tempo aan houdt, maar gezien ik alleen wandelde, leverde dit geen probleem op. Op die manier geraak je wel af en toe verzeild bij een deelnemer of groepje dat er hetzelfde tempo op na houdt.

Na de nacht kreeg je het gezelschap van je echtgenote Martine en een kennis om je te steunen.
Er zijn behoorlijk wat volgers mee op baan. De organisatie speelt hierop in door een – ook uitgepijlde – route voor de chauffeurs te voorzien. Het wandelparcours is trouwens volledig verkeersvrij waarbij enkel plaatselijk verkeer toegestaan is. En na 48 edities zullen de bewoners heus wel weten dat ze hun auto die avond en nacht beter op stal laten. Op alle kruispunten staan nadars opgesteld en bij drukke oversteken staan seingevers of agenten om het autoverkeer een halt toe te roepen. De wandelaar heeft altijd voorrang, wat zeker niet evident is. Daarom een grote pluim voor de organisatie !
Martine en Sylvie zouden me op de 1ste stopplaats na 7 uur opwachten, maar hebben me daar op een haar na gemist. Bij de 2de stop in Opdorp, met nog 6 uren voor de boeg, waren ze wel op tijd. Ze hadden een frigobox met lekkers mee, maar gezien je op de controleposten ruimschoots aan je trekken kwam, was dit niet nodig.

De Dodentocht is internationaal gekend en zeker ook om de animatie die errond hoort. Heb je dit ook zo ervaren ?
Jazeker, de eerste uren wandel je van het ene bandje naar het andere. Ook de laatste kilometers kom je terug in het gewoel terecht. Gezien ik vrij vroeg over de aankomststreep kwam, stonden nog niet zoveel toeschouwers in Bornem die je met een hartverwarmend applaus verwelkomen. Het gros van de deelnemers arriveert er tussen 18 en 21 uur, wanneer de ambiancemeter terug hoge toppen scheert.

Kun je het anderen aanraden om deel te nemen aan de Dodentocht ?
Wie sportief en niet vies is van een stevige uitdaging, kan ik het zeker aanraden. Ik heb het sommige momenten wat moeilijk gehad, maar de man met de hamer ben ik nooit tegengekomen. Ook het parcours is zeer divers, wat ook niet anders kan als je 100 km stapt: door bossen, wijken en dorpskernen, langs het jaagpad van de Schelde en de Rupel. Het mooiste vond ik de passage door een kasteelpark. Daar stonden duizenden kaarspotten opgesteld die het parcours vormden.
Ik heb de tocht beëindigd met blaren op mijn voeten, maar verzorging had ik niet nodig. Mijn kousen en schoenen heb ik trouwens nooit uitgedaan tijdens de tocht en ook heb ik slechts 2x amper 10 minuten halt gehouden. Ik hou er een schitterende herinnering, diploma en medaille aan over, dus een 2de deelname zal ik zeker overwegen.