De GR129, wandelen dwars door België

Eind 2020 begonnen we aan een tocht dwars door België: de GR129. Een wandeltocht die ons zal leiden van Brugge in het noordwesten tot Aarlen in het zuiden van ons land. In de vorige editie van ‘t Biesteneirke kon je lezen hoe we onze 3de etappe afwerkten. Deze startte in het pittoreske Machelen-aan-de-Leie en eindigde in het centrum van de stad Oudenaarde. Sneeuw en vriestemperaturen waren ons deel, maar hielden ons niet tegen op weg naar onze eindbestemming. Met de Huisekoutermolen vonden we bovendien een beetje geschiedenis van eigen bodem. De 4de etappe belooft opnieuw veel goeds. We wandelen vandaag tot over de taalgrens met als bestemming Ellezelles. Het wordt een zonovergoten dag. Het contrast met de vorige etappe kan bijna niet groter.

Etappe 4: Oudenaarde – Ellezelles (20 km)

De zon schijnt volop wanneer we aankomen op de Markt van Oudenaarde. We hebben er heel veel zin in. Vooraleer we aan onze dagtocht beginnen, richten we nog even onze blik naar het prachtige stadhuis dat blinkt in de ochtendzon. Met recht en reden is dit gebouw beschermd als UNESCO werelderfgoed. Op de spits van de belforttoren prijkt sedert 1538 een roodkoperen beeld van volksheld Hanske De Krijger. De legende gaat als volgt. Toen keizer Karel V een bezoek wou brengen aan Oudenaarde, stond Hanske de Krijger als stadswachter op de uitkijk. In plaats van met open armen te worden ontvangen, stond Karel V echter voor een gesloten poort. Hanske had de keizer niet zien aankomen. Volgens de overlevering was Hanske de Krijger in slaap gevallen omdat hij teveel Oudenaards bier had gedronken. Aangezien de cafés in Oudenaarde momenteel nog steeds gesloten zijn, is de kans klein dat ons vandaag hetzelfde zal overkomen…
De eerste kilometers voelen goed. Het zonnetje zorgt voor veel energie. We nemen de brug aan het gerechtsgebouw om de Schelde over te steken en wandelen verder langs het water. We bemerken een prachtig gebouw met roodgekalkte gevel. Het blijkt het abdissenhuis te zijn van de abdij van Maagdendale. Het gebouw dateert uit de 17de eeuw en draagt een hele geschiedenis met zich mee. Het heeft de tand des tijds echter wonderwel goed doorstaan en ziet er vandaag in prima staat uit. Het gebouw kwam in de 19de eeuw in handen van de Belgische staat en huisvest inmiddels de Koninklijke Academie voor Beeldende Kunsten en het stadsarchief.
Net buiten het centrum van Oudenaarde wandelen we reeds de natuur in. Het natuurgebied ‘t Spei is enkel toegankelijk voor wandelaars. Een ideale plek om aan de drukte van de stad te ontkomen. In 2011 werd bijkomende grond aangekocht door de overheid om dit gebied verder uit te breiden. Een initiatief dat wij alleen maar kunnen toejuichen.
De GR-route leidt ons inmiddels in de richting van Maarkedal. Het landschap wordt steeds heuvelachtiger. We bewandelen de Vlaamse Ardennendreef die ons brengt naar de top van de Achterberg. Deze helling werd reeds een aantal maal opgenomen in het traject van de Ronde van Vlaanderen. Hier houden we even halt en nemen plaats op een bankje om te genieten van het mooie panorama. We komen even helemaal tot rust.
Onze volgende bestemming wordt Etikhove. Een klein dorp in de Vlaamse Ardennen dat in het begin van de 20ste eeuw een ware kunstenaarskolonie herbergde. Dit had alles te maken met de landschapsschilder Valerius De Saedeleer die de centrale figuur van deze gemeenschap vormde. De GR-route passeert langs zijn ‘Villa Tynlon’ waar De Saedeleer van 1921 tot 1937 woonde en werkte. Een naambordje langs de weg herinnert aan deze periode. Op het grondgebied van Etikhove bevindt zich ook de Taaienberg. Een heuvel die vaak wordt bedwongen tijdens Vlaanderens Mooiste. Een stevige klim van 800 meter over kasseistenen. In 1995 werd deze kasseiweg beschermd als monument.
We zijn vandaag zeer opgetogen over de vele mooie en groene wegen die we mogen bewandelen. Op weg richting Louise-Marie worden we bovendien aangenaam verrast door een houten constructie op ons pad. In Maarkedal werden een vijftal bijzondere zitobjecten in het landschap geplaatst, ontworpen door designers en gerealiseerd door lokale vaklui. De constructie die wij aantreffen, wordt omschreven als een portaal naar de natuur. Aan de zijkant van het bouwwerk zijn zitbanken geïntegreerd die een prachtig verzicht over de streek bieden. Een ideale plek voor een kort pauzemoment.
Het pad leidt ons vervolgens richting de parochiekerk van Louise-Marie. Dit dorp kent een recente ontstaansgeschiedenis. Het werd gesticht in de 19de eeuw. De naam zou verwijzen naar de eerste Belgische koningin, Louise-Marie van Orléans, die overleed op de dag van de eerste steenlegging van de parochiekerk. Louise-Marie is de ideale uitvalsbasis voor een bezoek aan het Muziekbos. De naam zou – verrassend genoeg – niets met muziek te maken hebben, maar verwijst naar Muz, het Keltische woord voor moeras. Het Muziekbos is een prachtig stukje natuur en trekt dan ook veel wandelaars aan. De GR-paden leiden ons bergop, richting de Boekzitting. Hier is vandaag de dag een bistro gevestigd. De naam Boekzitting verwijst naar“zitting aan de beuk”, een vorm van Middeleeuws gerechtshof. Misdadigers werden vastgeketend aan een oude beuk om te bezinnen over hun daden.
Vanaf deze plek is het stevig dalen. We zien enkele wielertoeristen in omgekeerde richting zwoegen naar boven. Deze helling heet de Kanarieberg. Het GR-pad volgt niet de geasfalteerde weg, maar een onverharde strook die ons in een lus tot aan de voet van de helling brengt. We komen aan bij de gewestweg N48 die we moeten kruisen. Ons oog valt onmiddellijk op een grensbord even verderop. We hebben de taalgrens bereikt en betreden grondgebied Henegouwen.
Hierna gaat het opnieuw stevig bergop. Deze streek wordt het Pays des Collines genoemd, letterlijk betekent dit “het land van de Heuvels”. We kijken af en toe eens achterom om te genieten van het uitzicht. Het pad leidt ons vervolgens naar de bedding van een oude spoorlijn. De spoorlijn 87 (Ronse – Edingen) die hier liep, werd voor reizigersverkeer stopgezet in de jaren 60. De rails werden inmiddels verwijderd. Momenteel is het een populaire plek voor wandelaars en fietsers.
Onze eindbestemming komt stilaan in zicht, de Moulin du Cat Sauvage in Ellezelles. Aangezien deze etappe één van de kortere is – slechts 20 km – bereiken we ons eindpunt reeds kort na de middag. In de nabijheid van de molen leggen we ons languit op het gras, nagenietend in de zon van deze mooie etappe en uitkijkend naar wat komen zal. Wordt vervolgd…

Beelden van onze vierde etappe kunnen worden gevonden op mijn YouTube kanaal. Surf naar www.youtube.be en typ in de zoekbalk “Maxime Korber” om mijn kanaal te vinden. Als u een rechtstreekse link wil naar het filmpje van onze vierde etappe, kunt u volgende URL gebruiken: https://youtu.be/3KUk5M__Y6I .