De GR129, wandelen dwars door België !

tekst: Maxime Korber

In de vorige editie van ons geliefde krantje kon je lezen hoe we aan een tocht begonnen dwars door België: de GR129. Een wandeltocht die ons zal leiden van Brugge in het noordwesten tot Aarlen in het zuiden van ons land. De start was alvast veelbelovend. We vertrokken bij ochtenddauw in onze provinciehoofdstad Brugge en trokken door het mooie Brugse Ommeland. We arriveerden bij valavond in het kleine dorpje Doomkerke. Deze plek vormt dan ook het startpunt van onze tweede etappe die ons een stuk dichter bij huis zal brengen.

Etappe 2: Doomkerke – Machelen (35 km)

We staan met volle goesting aan de start van een nieuwe etappe. Ons avontuur werkt blijkbaar aanstekelijk aangezien we reeds een nieuwe gezel mogen verwelkomen, Robbe Dierick. We starten vroeg in de ochtend. Het heeft gevroren en de wegen liggen er glad bij. We zijn alvast op onze hoede.
De koude heeft weinig wandelaars op de been gebracht. We trekken meteen het bos in, maar kruisen weinig andere mensen op ons pad. We trekken door de Vorte Bossen (what’s in a name?). Een voor ons onbekend gebied, maar ondanks de naam laten we ons maar wat graag mee het bos in leiden. In de verte tussen de bomen zien we iets bewegen. Krijgen we dan toch gezelschap? Tot onze grote blijdschap blijken het een drietal hertjes te zijn, die we – dartelend – dieper het bos zien intrekken. Deze sierlijke dieren te mogen aanschouwen – in deze koude ochtend – geeft ons een ongelooflijke boost. Onze dag kan niet meer stuk!

De zon staat inmiddels hoger aan de hemel en zorgt voor een mooie lichtinval in het bos. De kilometers dikken vlot aan. We nemen een korte pauze om te genieten van een kop koffie, zodat ons lichaam wat kan opwarmen. De groene paden wisselen nu vaker af met asfaltstroken. De vriestemperaturen en de gladheid die dit heeft veroorzaakt, maken het ons niet gemakkelijk, maar gelukkig geen uitschuivers voor ons. Bovendien heeft de vrieskou de natuur net dat extra wit laagje gegeven dat het beeldmateriaal van onze tocht zal kleuren. We nemen af en toe de tijd om mooie beelden vast te leggen.

We zien inmiddels een eerste grensbord. De provincie Oost-Vlaanderen heet ons welkom. Sympathieke buren toch. We betreden grondgebied Aalter. Hier zullen we – misschien wel het hoogtepunt van onze tweede etappe – het kasteel van Poeke kunnen bewonderen. Een mooi domein die menig wandelaar zal kunnen bekoren. We besluiten dat dit de ideale plek is voor onze lunchpauze. We zoeken een plekje in de zon om onze brooddoos boven te halen en kijken uit op de roze voorgevel van het kasteel. Dit prachtige gebouw – volledig omringd door water – werd in 1977 aangekocht door de gemeente Aalter. De gemeente verkocht dit op haar beurt – in 2020 – voor één symbolische euro aan Toerisme Vlaanderen. Het doet ons plezier te vernemen dat het kasteel binnenkort een grondige opknapbeurt zal krijgen. We hopen alvast bij een volgend bezoek ook het interieur van het mooie bouwwerk te kunnen bewonderen.

Na het verlaten van het kasteeldomein begeven we ons terug op de openbare weg. Deze namiddag zullen we helaas voornamelijk kilometers op asfalt afleggen. We wandelen langsheen de Artemeersmolen. Een windmolen gebouwd in 1810 die heden nog steeds wordt gebruikt voor het vermalen van granen. Volgens de website is het de laatste professioneel geëxploiteerde windmolen in Oost-Vlaanderen. Een ware ambacht.

Via Aarsele zetten we vervolgens koers richting Wontergem, deelgemeente van Deinze. Daar zullen we bij de kerk even halt houden bij het standbeeld van Lucien Buysse, een flandrien die in 1926 de Tour de France won.
Bij het verlaten van de straten van Wontergem – en na heel wat asfaltkilometers te hebben afgelegd – mogen we ons gelukkig weer opmaken voor een mooi stukje natuur: de Vondelmeersen. Het eerste stuk van het pad loopt nog vlak naast de spoorwegberm. Op één van de bruggen is een inscriptie aangebracht waaruit blijkt dat de brug tijdens de Tweede Wereldoorlog werd gebouwd door de Duitsers. Het pad kronkelt even verderop weg van de spoorweg en brengt ons richting Gottem. Gottem staat bekend als Vlasdorp, een titel die zij trots dragen. Wandelgezel Tim hoopt alvast dat we in het centrum even halt zullen kunnen houden voor een takeaway Canarusbiertje. De brouwerij Sint Canarus is één van de kleinste brouwerijen ter wereld en bevindt zich vlakbij de kerk van Gottem. Helaas blijkt alles dicht te zijn.

We naderen inmiddels de Leie, die ons dicht bij onze heimat brengt. De rivier de Leie en de vlasindustrie zijn nauw met elkaar verweven. Als gevolg van de landbouwcrisis in het midden van de 19de eeuw zijn veel boeren uit de Leiestreek zich gaan toeleggen op het bewerken van vlas. Met succes! Het bracht heel wat economische welvaart in onze regionen. Het water van de Leie en de Mandel bleek heel geschikt te zijn om vlas te roten in stromend water. De blootstelling aan het water zorgde er met name voor dat de vezels los kwamen van de plant en verwerkt konden worden.
We wandelen een kort stukje langs de Leie en nemen dan de brug over het water. We arriveren in Machelen-aan-de-Leie, deelgemeente van Zulte. Dit pittoreske dorpje is onze eindbestemming. We zijn gelukkig nog net op tijd om de ondergaande zon te bewonderen aan Machelenput – een afgesloten Leiearm die heel geliefd is bij mensen uit de streek. Een gezellige plek om te vertoeven voor jong en oud. Deze mooie afsluiter betekent helaas ook dat onze tweede etappe er op zit. Onze goesting en wil om in Aarlen te geraken is echter alleen maar toegenomen. We denken bijlange niet aan stoppen.
Wordt vervolgd…

Beelden van onze tweede etappe kunnen worden bekeken op mijn YouTube kanaal. Typ in de zoekbalk “Maxime Korber”.
Rechtstreekse link: https://youtu.be/SpJDgjv1D-g.