Ter nagedachtenis van zuster Marie-Claire

Schrijven over Zuster Marie-Claire is terugkeren naar de oorsprong van de Don Bosco school op de Biest, waar Zuster Vianney (+ 2015) ,de kloosternaam voor Maria De Vlieger, in 1955 met 27 leerlingen startte in de houten garage van bloemist Jérome Depaepe . De school groeide snel. In 1958 kwam Zuster Marie-Claire, de kloosternaam voor Gabriëlle Bossuyt, haar vergezellen in opvolging van Zuster Lydiana. Het stel werd een sterk en onafscheidelijk duo dat zijn stempel heeft gedrukt op de school én op het sociale leven van de Biest.
Zuster Marie-Claire groeide op in een kroostrijk gezin in Ooigem, waar de christelijke waarden hoogtij vierden. Er werd gebeden en veel . Het sterke geloof wierp zijn vruchten af. Drie van haar zusters legden geloften af in een congregatie. Na haar lager middelbaar bekwaamde de zuster zich in een beroepsschool en tijdens haar noviciaat volgde zij drie jaar de cursussen van kleuteronderwijzeres aan de Normaalschool van St-Andries-Brugge. Na haar professie in 1958 werd zij meteen aangesteld op de Biest.
Was Zuster Vianney eerder een echte onderwijzeres, een creatieve opvoedster die met haar soms strenge blik gezag opeiste en een zekere tucht hanteerde , dan was Zuster Marie-Claire de absolute en jongere tegenpool. Door haar opleiding ging ze bijzonder familiaal om met de kleuters. Dansen, zingen, springen, toneeltjes opvoeren, het heeft haar zelfs de bijnaam “de zotte zuster” opgeleverd. Niettemin kreeg de school naam en faam waardoor ze bleef groeien.
Naast de school groeide ook een nieuwe parochie ; er kwam een kerk, een pastoor, een nieuwe wijk en lokale tewerkstelling. De hulp en de inbreng van de zusters was van onschatbare waarde ; zij vormden de spil van een nieuwe gemeenschap. Ontelbaar zijn de tussenkomsten en hulp van de beide zusters geweest : op de school, in de kerk, het parochieblad, tijdens de missiefeesten en andere feestelijkheden op de parochie. Voor de zieken was Zuster Marie-Claire troost en moed , ze had handen gekregen om te geven, te troosten, te vouwen.
In 1992 ging de Zuster met pensioen maar ze bleef de school dienst bewijzen samen met Zuster Vianney. Slapen deden ze in het klooster op de markt, van ’s morgens tot ’s avonds woonden ze op de Biest, het was hun thuis geworden. Onuitwisbaar is het beeld van de zusters langs de wegen van de Biest, op zoek naar de natuur die ze bewonderden, op zoek naar hernieuwde contacten met mensen, op zoek naar vrede. Felix Timmermans zou ze omschreven hebben als de wandelende onderpastoors een rol die ze perfect vertolkten. Ze genoten van de genegenheid en de vriendschap van de mensen, van de mooie dingen.
In 2015 stierf Zuster Vianney, Zuster Marie-Claire bleef verweesd achter, ze werd ziek. Eén jaar later kon ze niet meer voor zichzelf zorgen en werd ze opgenomen in een verzorgingstehuis waar ze op 8 maart 2022 overleed, ze is 90 geworden.
De dankbaarheid van de Biestenaars is groot voor haar niet aflatende inzet. Zuster Marie-Claire, vaart wel.

Een gedachte over “Ter nagedachtenis van zuster Marie-Claire

  • 26 maart 2022 om 11:38
    Permalink

    Bedankt voor jullie eerbetoon voor deze twee ‘parels van mensen’!

    Beantwoorden

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.