Ten huize van… zingende ster Georges Verhaeghe

tekst: Rik Verhaeghe

Georges Verhaeghe voorstellen hoeft in feite niet. Want wie kent Georgeske nu niet ? Zeker sinds vorige week is de 88-jarige guitige kerel uit de Zandstraat gemeengoed in Het Laatste Nieuws, Krant van West-Vlaanderen en zelfs Radio 2. Om nog maar te zwijgen van de verschijningen op Facebook. De reden ? Zijn deelname aan The Voice Senior op VTM op vrijdagavond 20 november.

Ik tref Georges en zijn vrouw Nadine bij hen thuis, daags na de uitzending. Volledig coronaproof: buiten op het terras op minstens anderhalve meter van elkaar. Ons mondmasker gaat enkel naar beneden om aan de koffie te nippen.

Georges, gisteren was jouw groot moment op VTM, maar eigenlijk duurt dit avontuur voor jou al verschillende maanden.
Klopt. Onze zoon Fred had mij voor het programma ingeschreven. Hij had dit overlegd met de overige kinderen die mijn deelname wel zagen zitten. We spreken januari 2019, dus bijna 2 jaar geleden. Begin augustus vorig jaar hadden ze me dit dan – eerder schoorvoetend – gemeld. Eigenlijk stond ik er niet zo voor te springen om deel te nemen aan een voor mij onbekend tv-programma, maar ik kon moeilijk “neen” zeggen. Al meer dan een half jaar hadden ze meerdere malen contact gehad met de productie van The Voice Senior en was alles zo goed als rond. Nu alles annuleren zou doodzonde zijn, voor mij en vooral voor mijn kinderen.

Veel kijkers zullen denken dat je een opnamedag had in Vilvoorde en dat daarmee de kous af was, maar is dat ook zo ?
In totaal zijn we zo’n 7-tal keren naar verschillende plaatsen moeten trekken voor korte opnames, audities, gesprekken, enz. En dat was niet alleen naar de Medialaan in Vilvoorde, maar ook in Mechelen, Antwerpen en Tour & Taxis (Brussel).

Je moet er dus wel iets voor over hebben om de top te bereiken.
Ik behoorde tot het selecte clubje van 40 overblijvers. Bij het begin van de talentenjacht waren er meer dan 200 kandidaten. Ik had de indruk dat velen daarvan semi-professionelen waren, die echt nog de bedoeling hadden om als zanger(es) door te breken in Vlaanderen. Ik had die ambitie niet voor alle duidelijkheid.

Je zong gisteren het nummer Het Dorp van Wim Sonneveld, maar dat was niet je eerste keuze ?
Neen, mijn voorkeur ging uit naar Twee motten van Dorus. Dit nummer ken ik als mijn broekzak en zong ik al meermaals op het podium tijdens een toneelvoorstelling van de Zingende Sterren. Ik had daartoe ook mijn typische Dorusattributen bij: een oude jas en een goedkoop brilleke. De productie wees me erop dat ze vooral op zoek zijn naar een stem en niet naar een goede imitatie. Ook bij mijn 2de poging bleven ze bij hun standpunt om een ander nummer te kiezen. Het Dorp was het nummer voor de blind auditions. Overigens moest ik 5 Nederlandstalige nummers opgeven, voor het geval ik verder zou geraken in de talentenshow.

Ondertussen weten de kijkers dat de jury niet gedraaid heeft, maar je zorgde – als oudste deelnemer nota bene – wél voor de meeste ambiance in de studio.
Nadat ik aan de jury gemeld had dat ik eigenlijk Twee motten wou zingen, boden ze me de kans. Vanaf de eerste noot stond de studio in lichterlaaie. Mijn jongste kleinkinderen mochten me zelfs assisteren op het podium, wat wil je eigenlijk nog meer ? Een staande ovatie misschien ? Jawel, die kreeg ik ook nog !

En een omhelzing van Karen Damen ! Menig man zou er veel geld voor over hebben…
Ja, daar is vandaag al veel over gesproken ! Maar ja, wat moest ik doen ? Ze omhelst me daar zomaar en ik verdwijn bijna… ! Mocht ik de luxe gehad hebben om uit 4 coaches te kiezen, dan had ik wel Karen gekozen. (noot van de redactie: de opname dateert van 6 januari 2020, 2 maanden vóór uitbraak van de coronacrisis).

Hoe was de omgang met de productie, de andere kandidaten en de jury ?
Het viel mij toch wel op dat een aantal mensen mij herkenden van de films waarin ik jaren geleden meegespeeld heb. Deze films (o.a. de familie Goetgebeur van Peter De Kemel, Hete Vuren en De Kiekens van Waregemnaars Dan Key en Chris Devos) worden nu nog regelmatig uitgezonden op Eclips TV. Veel contact met je medekandidaten is er eigenlijk niet.

Nadine vult nog aan dat de ontvangst bij VTM telkens zeer warm en menselijk was. Kandidaten die nerveus waren werden op hun gemak gesteld, een gebaar dat geapprecieerd werd.

Tot slot, hoe hebben jullie en de (klein)kinderen de avond van de uitzending zelf beleefd ?
Het oorspronkelijke plan was dat we allen samen op groot scherm zouden kijken, maar… ik moet geen verdere uitleg geven hé. Zodoende zat ieder huishouden voor zijn eigen tv-scherm én het scherm van de laptop. We waren allemaal virtueel met elkaar verbonden via Skype. Wist je dat er zelfs een aantal van onze kinderen niet wisten hoe ik het er vanaf zou brengen ?

Al bij al dus een unieke ervaring, Georges ?
Ja, ik ben blij dat ik dit avontuur meegepikt heb.