Kerst in serviceflats van De Varent: Martha Himpe (89)

tekst en foto: Tom Van Houtte

Een kerstboom kopen en versieren is niet meer aan de 89-jarige Martha Himpe besteed. Het is een gekregen stuk – met bijhorende lichtjes – dat haar tafel siert. En die tafel staat in haar kamer op de tweede verdieping van residentie De Varent, in de volksmond de groene bokalen (verwijzend naar de opvallende balkons) genoemd.

Martha Himpe (89)

Vorig jaar verorberde Martha Himpe de kerstkalkoen met lange tanden. Op 25 december 2015 verbleef ze nog geen twee maanden in De Varent en het was wennen aan een nieuwe omgeving. “Eerlijk gezegd heb ik hier in het begin tranen gelaten, want ik had moeite met de verhuizing. Maar intussen besef ik dat ik de koningin te rijk ben. Ik kijk uit op de oude Schakelstraat en de terreinen van de Waregem Gaver Tennis Club. Buiten de wintermaanden zie ik sportievelingen voor mijn neus een balletje slaan, er is hier nog redelijk wat passage en mijn zicht reikt tot aan het Regenboogstadion. Wat kan een landbouwersvrouw op leeftijd zich meer wensen? Naar verluidt is de wachtlijst voor De Varent bijzonder lang. Ik ben er zeker van dat veel leeftijdsgenoten een been zouden geven om mijn plaats te mogen innemen.”

Martha nam midden september 2009 afscheid van haar echtgenoot Jordaan Van Houtte. Het koppel was wat je noemt een grensgeval, maar dan in de positieve zin van het woord. “We woonden in de Lebbestraat 88, daar waar de Biestwijk overgaat in Waregem-centrum. Toch voelden wij ons in zekere zin Biestenaren. We gingen er graag naar de zondagse mis en onze zonen Frans en Freddy wonen al jaren op enkele tientallen meter van elkaar in de Mottestraat.”
Het erf was de laatste jaren te groot geworden voor de weduwe. “Het heeft even geduurd, maar ik heb nu ook die klik gemaakt. Waar ik er vroeger van hield om een praatje te slaan met mensen die aardappelen kwamen kopen, doe ik dat nu met de collega-bewoners van De Varent onder wie ook meerdere Biestenaren. Denk maar aan Helmar Vanhoutte. Of het nu is om ’s middags te eten, in de namiddag koffie te drinken of een van de vele activiteiten bij te wonen, ik vertoef graag in de cafetaria.”
Daar geniet Martha momenteel ook ten volle van de kerstsfeer. “De kerstboom die ik niet heb in mijn kamer – te veel gedoe voor een bejaarde vrouw – vind ik in de refter terug. De week voor Kerstmis organiseert men hier ook een kerstviering die wordt opgeluisterd door een Vijfs koor. Aansluitend mogen we belegde broodjes smullen. Nee, je hoort me in deze periode niet klagen, want kerstavond vier ik met de kinderen (naast Frans en Freddy is er nog Marc), kleinkinderen en intussen ook een achterkleinkind (Olivia) bij Freddy. Op Nieuwjaar mag ik met Frans en zijn gezin een hapje gaan eten. En wees maar gerust dat ik wel ergens een feestelijke eucharistieviering op tv zal meepikken.”
Volgend jaar mag je Martha gerust vragen hoe ze Kerstmis en Nieuwjaar 2016 heeft beleefd, want van elke dag van het jaar houdt ze een verslagje bij in haar agenda. “Wie schrijft, die blijft”, luidt het gezegde niet ten onrechte.